چه ممکن است ز افتادگی گذشتن ما

رهی که پای تو نسپرده است هموار است

حیاکنید به پیری زوانمود طرب

سحر چوآینه گیرد نفس شب تار است

که خوابناک ضعیفیم و سایه دیوار است

به این گرانی دل بیدل از من مایوس

صدا اگر همه گردد بلندکهسار است