در بهاری که سر و برگ طرب رنگ فناست

غم تمثال مخور آینه ناهموار است

بر تعین زده ای زحمت تحقیق مده

سر سودایی سامان به گریبان بار است

دست بر سر زدنت به زگل دستار است

ادب آموز هوستازی غفلت پیری ست

سایه را پای به دامن ، ز خم دیوار است