سایه را پای به دامن ، ز خم دیوار است

در بهاری که سر و برگ طرب رنگ فناست

دست بر سر زدنت به زگل دستار است

ادب آموز هوستازی غفلت پیری ست

رنگها بال فشان می رود و می آید

این چمن عالم تجدید کهن تکرار است

ای ندامت مد د ی کز غم اسباب جهان