ای ندامت مد د ی کز غم اسباب جهان

سایه را پای به دامن ، ز خم دیوار است

رنگها بال فشان می رود و می آید

این چمن عالم تجدید کهن تکرار است

دست سودن هوسی دارد و پر بیکار است

بیدل از زندگی آخر نتوان جان بردن

رنگ این باغ هوس آتش بی زنهار است