این چمن عالم تجدید کهن تکرار است

ادب آموز هوستازی غفلت پیری ست

سایه را پای به دامن ، ز خم دیوار است

رنگها بال فشان می رود و می آید

ای ندامت مد د ی کز غم اسباب جهان

دست سودن هوسی دارد و پر بیکار است

بیدل از زندگی آخر نتوان جان بردن