چو خط دایره انجام ما هم آغاز است

چگونه بلبل ما بال عیش بگشاید

که سایه گل این باغ چنگل باز است

کجا رویم که سرمنزلی به دست آریم

نهفه نیست پی کاروان حسرت ما

شکستن جرس رنگ سخت غماز است

هزار زخم نمابان به سینه می دزدد