نهفه نیست پی کاروان حسرت ما

که سایه گل این باغ چنگل باز است

کجا رویم که سرمنزلی به دست آریم

چو خط دایره انجام ما هم آغاز است

شکستن جرس رنگ سخت غماز است

هزار زخم نمابان به سینه می دزدد

دلی که شانه ش زلف اهد راز است