زچشم آینه تا جلوه صد نگه تاز است

هزار زخم نمابان به سینه می دزدد

دلی که شانه ش زلف اهد راز است

مخور فریب که حیرت دلیل آگاهیست

چمن ز وصل توام مژده میدهد امروز

بهار تا سر کوی تو یک گل انداز است

چرا ز جوهر آیینه می رمد عکست