بهار تا سر کوی تو یک گل انداز است

مخور فریب که حیرت دلیل آگاهیست

زچشم آینه تا جلوه صد نگه تاز است

چمن ز وصل توام مژده میدهد امروز

چرا ز جوهر آیینه می رمد عکست

که شمع را پر پروانه بستر ناز است

نگاه شوقم و خون می خورم به پرده شرم