نگاه شوقم و خون می خورم به پرده شرم

بهار تا سر کوی تو یک گل انداز است

چرا ز جوهر آیینه می رمد عکست

که شمع را پر پروانه بستر ناز است

وگرنه نه فلک امروز یک در باز است

خروش طالع شورم جهان گرفت اما

چه دل گشایدم از نغمه ای که ناساز است