که شمع را پر پروانه بستر ناز است

چمن ز وصل توام مژده میدهد امروز

بهار تا سر کوی تو یک گل انداز است

چرا ز جوهر آیینه می رمد عکست

نگاه شوقم و خون می خورم به پرده شرم

وگرنه نه فلک امروز یک در باز است

خروش طالع شورم جهان گرفت اما