وگرنه نه فلک امروز یک در باز است

چرا ز جوهر آیینه می رمد عکست

که شمع را پر پروانه بستر ناز است

نگاه شوقم و خون می خورم به پرده شرم

خروش طالع شورم جهان گرفت اما

چه دل گشایدم از نغمه ای که ناساز است

فسردگی نشود دام وحشت رنگم