توبی که بیخبری ازگداز دل ورنه

صفای خانه آیینه عالم ناز است

شمار شوق گر از ذکر مدعا باشد

هجوم اشک اسیران ز سبحه ممتاز است

به ذوق خون جگر سنگ هم جگرساز است

نگاهدار عنان امل اگر مردی

سوار عمر به کم فرصتی گروتاز است