صفای خانه آیینه عالم ناز است

به مرگ، حسرت دیدار، کم نمی گردد

نگه به بستن مژگان تمام انداز است

دل از غبار بپرداز و جلوه سامان کن

شمار شوق گر از ذکر مدعا باشد

هجوم اشک اسیران ز سبحه ممتاز است

توبی که بیخبری ازگداز دل ورنه