ز فیض چاک دل انداز ناله ای داریم

هوای وادی امید آتش آمیز است

چوزاهد آن همه نتوان به درد تقوا مرد

اگرنه طبع سقیمی چه جای پرهیزاست

چوغنچه تنگ مشومرغ ما سحرخیزاست

کدام شعله براین صفحه دامن افشان رفت

که سینه نسخه پرویزن شرربیز است