هرزه زین توفان به روی آب نتوان آمدن

یک نفس مقدار در آیینه دل جا بس است

می پرستان فارغند از عرض اسباب کمال

موج صهبا جوهر آیینه مینا بس است

گوهر ما راکنار عافیت دریا بس است

عرض هستی گر به این خجلت گشاید بال ناز

گرد پروازت همان در بیضه عنقا بس است