عرض هستی گر به این خجلت گشاید بال ناز

موج صهبا جوهر آیینه مینا بس است

هرزه زین توفان به روی آب نتوان آمدن

گوهر ما راکنار عافیت دریا بس است

گرد پروازت همان در بیضه عنقا بس است

در بساط دهرکم فرصت چه پردازدکسی

بهر خجلت گر نباشد حاجت استغنا بس است