بهر خجلت گر نباشد حاجت استغنا بس است

عرض هستی گر به این خجلت گشاید بال ناز

گرد پروازت همان در بیضه عنقا بس است

در بساط دهرکم فرصت چه پردازدکسی

داغ نیرنگیم تاب آتش دیگرکراست ؟

دوزخ امروز ما اندیشه فردا بس است

حاجت سنگ حوادث نیست درآزار ما