گرد پروازت همان در بیضه عنقا بس است

هرزه زین توفان به روی آب نتوان آمدن

گوهر ما راکنار عافیت دریا بس است

عرض هستی گر به این خجلت گشاید بال ناز

در بساط دهرکم فرصت چه پردازدکسی

بهر خجلت گر نباشد حاجت استغنا بس است

داغ نیرنگیم تاب آتش دیگرکراست ؟