نقشی به حسرتش ، ز نی بوربا بس است

جنس نگه زهرکه بود جلوه سود ما

سرمایه بهرآینه کسب صفا بس است

ننشست اگر به پهلوی ، ما تیر او، ز ناز

سرگشته ای که دامن همت کشد ز دهر

بر دوش عمر چون فلکش یک ردا بس است

گو سرمه عبرت آینه دیده ها مباش