ما را چو رشته ای که به سوزن وطن کند

آیینه گو به هرکه رسد، دل به ما بس است

خودبینیی که آینه هیچکس مباد

در خلق شاهد نگه نارسا بس است

چندانکه بگذریم درین کوچه جا بس است

بیدل مرا به بوس و کنار احتیاج نیست

با عندلیب جلوه گل آشنا بس است