آیینه گو به هرکه رسد، دل به ما بس است

واماندگی به هر قدم اینجا بهانه جوست

گر خار نیست آبله هم زیر پا بس است

گر درخورکفایت هرکس نصیبه ای است

خودبینیی که آینه هیچکس مباد

در خلق شاهد نگه نارسا بس است

ما را چو رشته ای که به سوزن وطن کند