گر درخورکفایت هرکس نصیبه ای است

درکاسه جبین تو آب حیا بس است

واماندگی به هر قدم اینجا بهانه جوست

گر خار نیست آبله هم زیر پا بس است

آیینه گو به هرکه رسد، دل به ما بس است

خودبینیی که آینه هیچکس مباد

در خلق شاهد نگه نارسا بس است