خودبینیی که آینه هیچکس مباد

گر خار نیست آبله هم زیر پا بس است

گر درخورکفایت هرکس نصیبه ای است

آیینه گو به هرکه رسد، دل به ما بس است

در خلق شاهد نگه نارسا بس است

ما را چو رشته ای که به سوزن وطن کند

چندانکه بگذریم درین کوچه جا بس است