گر خار نیست آبله هم زیر پا بس است

گوهرصفت ز منت دریوزه محیط

درکاسه جبین تو آب حیا بس است

واماندگی به هر قدم اینجا بهانه جوست

گر درخورکفایت هرکس نصیبه ای است

آیینه گو به هرکه رسد، دل به ما بس است

خودبینیی که آینه هیچکس مباد