زین رنج بال و پر قفس آهنین خوش است

پا در رکاب فکر اقامت چه می کنی

زان خانه ای که می روی از خویش زین خوش است

پرواز اگر به عالم انست دلیل نیست

با شمع گفتم از چه سرت می دهی به باد

گفت آن سری که سجده ندارد چنین خوش است

بیدل به طبع سبحه هجوم فروتنی ست