پا در رکاب فکر اقامت چه می کنی

دست رسا به کوتهی آستین خوش است

پستی گزین وبال رعونت نمی کشد

ای محرم حیاکف پا از جبین خوش است

زان خانه ای که می روی از خویش زین خوش است

پرواز اگر به عالم انست دلیل نیست

زین رنج بال و پر قفس آهنین خوش است