شیشه را سرکشی خویش نشانده ست به خون

نفس بوالهوسان بر دل ر وشن تیغ است

شمع افروخته را جنبش دامن تیغ است

گردن بی ادبان را رگ گردن تیغ است

منت سایه ی اقبال ز آتش کم نیست

گر هما بال گشاید به سر من تیغ است