منت سایه ی اقبال ز آتش کم نیست

شمع افروخته را جنبش دامن تیغ است

شیشه را سرکشی خویش نشانده ست به خون

گردن بی ادبان را رگ گردن تیغ است

گر هما بال گشاید به سر من تیغ است

خاک تسلیم به سرکن که درین دش ت هلاک

تو نداری سپر و درکف دشمن تیغ است