تو نداری سپر و درکف دشمن تیغ است

منت سایه ی اقبال ز آتش کم نیست

گر هما بال گشاید به سر من تیغ است

خاک تسلیم به سرکن که درین دش ت هلاک

نتوان از نفس سوختگان ایمن بود

دود این خانه چو برجست ز روزن تیغ است

عکس خونی ست فرویخته از پیکر شخص