غبار ما ونفس ، حکم صید وفتراک است

توان به بیکسی ایمن شد از مضرت دهر

سموم حادثه را بخت تیره تریاک است

به اختیارنرفتیم هر کجا رفتیم

ز بس زمانه هجوم کساد بازاریست

چو اشک گوهر ما وقف دامن خاک است

چگونه کم شود از ما ملامت زاهد