که هرکجا دلی آویخته ا ست فتراک است

فروغ جوهر هرکس به قدر همت اوست

به چشم آتش اگر سرمه ای است خاشاک است

ز صیدگاه تعلق همین سراغت بس

نگه ز دیده ی ما پرتوی نداد برون

چراغ آینه از دودمان امساک است

دلم به الفت ناز و نیاز می لرزد