همچو عمری سرو هم از بند غم آزاد نیست

غنچه را صد پیرهن بالیدن ازیک فرگل است

آدمی را برلباس صوف واطلس فخرنیست

دیده باشی این قماش اکثر ستوران را جل است

حسن و عشق اینجا به پا زنجیرو برگردن غل است

با قد خم گشته از هستی توان آسان گذشت

کشتی ات گر واژگون گردد در این دل با پل است