چون طلب سوخت نفس ، گریه روان می گردد

صدف گوهر ما زخم طربزای دل است

به که جزبرورق گل ننشیند شبنم

بیشتر دست نگارین بتان جای دل است

اشک یکسر قدم آبله فرسای دل است

بحر، بر موج گهر، حکم روانی می کرد

گفت : معذور، که در دامن من ، پای دل است