صدف گوهر ما زخم طربزای دل است

پشه تخم است ، به هرجا، ز دویدن واماند

نفس از ضبط من و ماگهرآرای دل است

راحت شیشه در آغوش شکست است اینجا

به که جزبرورق گل ننشیند شبنم

بیشتر دست نگارین بتان جای دل است

چون طلب سوخت نفس ، گریه روان می گردد