به که جزبرورق گل ننشیند شبنم

نفس از ضبط من و ماگهرآرای دل است

راحت شیشه در آغوش شکست است اینجا

صدف گوهر ما زخم طربزای دل است

بیشتر دست نگارین بتان جای دل است

چون طلب سوخت نفس ، گریه روان می گردد

اشک یکسر قدم آبله فرسای دل است