گفت : معذور، که در دامن من ، پای دل است

چون طلب سوخت نفس ، گریه روان می گردد

اشک یکسر قدم آبله فرسای دل است

بحر، بر موج گهر، حکم روانی می کرد

درد، مشکل که ازین دایره بیرون تازد

آنچه در ای شکست آمده مینای دل است

بیدل ازگرد هوس در قفس یاس مباش