فرصت عیش درین باغ نچیده ست بساط

رفتن از خود چقدر سیر خیابان گل است

اشک ما موج تبسمکده شوخی اوست

شور شبنم نمکی از لب خندان گل است

رنگ گردیست ز پایی که به دامان گل است

نشوی بیهوده تهمت کش جمعیت دل

غنچه هم در شکن ببستن پیمان گل است