غنچه هم در شکن ببستن پیمان گل است

فرصت عیش درین باغ نچیده ست بساط

رنگ گردیست ز پایی که به دامان گل است

نشوی بیهوده تهمت کش جمعیت دل

تو هم از ناله بلبل نشستن آموز

صحن این باغ پر از خانه به دوشان گل است

رنگ و بو در نظرت چند نقاب آراید