حسن بی مشق تامل نگذشت از دل ما

آب گردیدن و از خود نگذشتن ستم است

دیده در خواب عدم هم مژه بر هم نزند

گر بداند که تماشا چه قدر مغتنم است

صفحه حیرت آیینه عجب خوش قلم است

نفس صبح ز شبنم به تا مل نرسید

رشته ی عمر ز اشکم به گره متهم است