من و میخانه دیدارکانجا

چو هندویم سیه بختی غلام است

ز بال افشانی ام قطع نظرکن

که صید من نگاه چشم دام است

مژه تا بازگردد خط جام است

دل از هستی نمی چیند فروغی

نفس درکشور آیینه شام است