با دام و قفس طایر پرریخته رام است

ای شعله امید نفس سوخته تا چند

فرداست که پرواز تو فرسوده دام است

نومیدی ام از قید جهان شکوه ندارد

کی صبح نقاب افکند از چهره که امشب

آیینه بخت سیهم درکف شام است

نی صبربه دل ماند ونه حیرت به نظرها