بریک چه بی آب ز صد دلو هجوم است

بی وضع ملایم نتوان بست ره ظلم

دیوار و در خانه زنبور ز موم است

دل با دوجهان تشنگی حرص چه سازد

از عاریت هرچه بود، عارگزینید

مسرور امانات جهول است و ظلوم است

بیدل تو جنونی کن و زین ورطه به در زن