صد موج کشاکش به سر در یتیم است

جزکاهش جان نیست ز همصحبت سرکش

گریان بود آن موم که با شعله ندیم است

بر صاف ضمیران بود آشوب حوادث

پیوسته پر آواز بودکاسه خالی

پرگویی ابله اثر طبع سقیم است

آسوده دلی الفت یاس است وگرنه