پیوسته پر آواز بودکاسه خالی

گریان بود آن موم که با شعله ندیم است

بر صاف ضمیران بود آشوب حوادث

صد موج کشاکش به سر در یتیم است

پرگویی ابله اثر طبع سقیم است

آسوده دلی الفت یاس است وگرنه

امید هم اینجا چه کم اززحمت بیم است