بر جنون زن گر کند تنگی لباس عافیت

هرقدر از خود بر آیی رشته این سوزن است

نقش هستی جز غبار دقت نظاره نیست

ذره را آیینه ای گر هست چشم روزن است

غنچه را بعد از پریشانی گریبان دامن است

غیر خاموشی دلیل عجز نتوان بافتن

شعله ما، تا زبان دارد سراپا گردن است