غنچه را بعد از پریشانی گریبان دامن است

نقش هستی جز غبار دقت نظاره نیست

ذره را آیینه ای گر هست چشم روزن است

بر جنون زن گر کند تنگی لباس عافیت

غیر خاموشی دلیل عجز نتوان بافتن

شعله ما، تا زبان دارد سراپا گردن است

شوق ما را ای طلب پامال جمعیت مخواه