با زمین چون سایه همواریم و از خود می رویم

در رهت ما را چو مژگان گریه گرد دامن است

ما ضعیفان را اسیر ساز پروا زست و بس

رشته پای ط لب بال امید سوزن است

حیرت آیینه ما هم تسلی دشمن است

پپچ و تاب زلف دارد راه باریک سلوک

شانه سان ما را به مژگان قطع این ره کردن است