پپچ و تاب زلف دارد راه باریک سلوک

رشته پای ط لب بال امید سوزن است

با زمین چون سایه همواریم و از خود می رویم

حیرت آیینه ما هم تسلی دشمن است

شانه سان ما را به مژگان قطع این ره کردن است

از امل جمعیت دل وقف غارت کرده ایم

ریشه گر افسون نخواند دانه ما خرمن است