ریشه گر افسون نخواند دانه ما خرمن است

پپچ و تاب زلف دارد راه باریک سلوک

شانه سان ما را به مژگان قطع این ره کردن است

از امل جمعیت دل وقف غارت کرده ایم

هیچکس را نیست از دام رگ نخوت خلاص

سرو هم در لاف آزادی سراپا گردن است

در محیط حادثات دهر مانند حباب